دیشب ساعتها جلو رفتند

دیکتاتور های کوچک همیشه کوچک می مانند ودر کوچکی فراموش می شوند.دیکتاتورهای کمی بزرگتر به دار کشیده می شوند و سر نوشتشان در یادها می ماند دیکتاتور بزرگ هم نداریم که همه آنها در بزرگی حماقتشان کوچک می مانند و در این گذر تنها مردم هستند که همیشه می مانند.

ساعت ها دیشب پس از دوسال توقف یک ساعت جلو رفتند گامی که کوتاه بود ولی با معنی به گستردگی حماقت تاریخی دیکتاتور ها آنهایی که حتی قدشان نمی رسد تا دو گام جلوتر را ببینند.

سالی که گذشت فارغ از تمام فراز و نشیب هایش نشان داد این مردم اگر چه به ظاهر در انتخابهایشان ساده انگاراند ولی تاریخ چند هزار ساله نشان داده است برای به نهایت رساندن صبرشان همیشه خط های قرمزی دارند که همیشه دیکتاتورها را به گذشتن از آنها تشویق کرده اند.

دوران عجیبی است اگر تاریخ را فراموش کنی و آمدن و رفتن سلسله های قبا و عبا و قداره و ششلول را در ذهنت مرو نکنی. ولی اگر به آنچه تاریخ می نامیم نگاهی داشته باشی می بینی تکراری است از دوباره ها و مردم را می بینی که در متن همه این حوادث صبورانه نظاره گرند.

نظاره گر ترک تازانی که به خیال خویش امروز تا ابد تسمه از گرده ملت می کشند و چشم به فردایی که به روشنی پیش رویشان قد برافراشته می بندند.

یادمان نرود همین خاندان قبلی درست زمانی که در اوج قدرت بودند و خیل چاکران را در آب وتاب دار کردن القاب ملوکانه صله می دادند به زیر کشیده شدند.

دلیل آن فروپاشی نیز فراموش کردن این نکته بود که ملت عزت می خواهد نه قیم. یادمان نرود آنها هم در حوزه های علمیه و دانشگاهها صدای منتقد را برنتابیدند و نان ملت را برای حفظ شوکت حکومت آجر کردند.

یادمان نرود ساعت ها همیشه بی توجه به قد و قواره دیکتاتورها جلو می روند...